Koen Crucke: “Iedereen kent mij”

De Vlaamse krant Het Nieuwsblad heeft deze week een uitgebreid interview gehad met Koen Crucke na aanleiding van de opera Superhits van de Blitz die nog tot maandag elke dag te zien is in de Gente Opera. De inmiddels 57 jaar oude Koen Crucke, die nog elke ochtend als Alberto te zien is in de herhalingen van Samson & Gert, vindt zichzelf een über-BV (Bekende Vlaming). ‘Iedereen kent mij. Ik hoef niet meer op televisie te komen om bekend te zijn.’ Op de Gente feesten is hij naast Willy Claes de artistieke Koen. ‘Onze muziek heeft Willy door zijn zwaarste periode gehaald. Maar we zijn veel meer dan muzikale collega’s. Onze vriendschap mag je gerust intens noemen.’ Crucke en Claes brengen liedjes van Perry Como, The Platters en Wim Sonneveld in het operagebouw. Ver van de drukte van de pleinen. Het lijkt wel het rustoord van de Gentse Feesten!

Koen Crucke: ‘Absoluut niet. Natuurlijk hebben we tijdens de namiddagvoorstellingen een ouder publiek. Maar ’s avonds heb ik al jonge mensen in het publiek zien zitten. Twintigers, zelfs.’

Maar de Gentse Feesten, dat is toch worsten eten en dansen op de pleinen?

‘Bij ons is dat anders. Je zit in de opera, in een ander kader. Bij ons komen ze niet in korte broek kijken. Het hamburgerpubliek zit niet bij ons in de zaal.’

Komen ze naar Crucke kijken, of naar Willy Claes?

‘Ik denk naar ons allebei. En ze komen voor de muziek. De mensen zijn onze combinatie na al die jaren wel gewoon.’

Genieten jullie voor of na jullie optredens zelf nog een beetje van de Gentse Feesten?

‘Daar is geen tijd voor. Daarvoor is het veel te hard werken. Willy wordt ook een jaartje ouder, binnenkort wordt hij zeventig. We zijn geen twintig jaar meer. Uitgaan tot vier uur ’s nachts en de dag erna om drie uur ’s middags optreden: dat gaat niet. Je mag je publiek dat ook niet aandoen. Na de show gaan we een glaasje drinken in de foyer van de Opera, en dan is het naar huis. De laatste dag gaan we wel eten met de hele ploeg. En daarna ga ik de feestenzone in. Het is dan elk jaar het plan om door te zakken tot vier uur ’s morgens, maar om één uur ben ik dan al zo zat als ne patat en moet ik toch naar huis.’

Die vriendschap tussen Willy Claes en jou, het blijft iets vreemds.

‘Het is heel intens. We kennen elkaar nu bijna dertig jaar. Ik heb hem gekend als minister, als Navobaas… Ik heb hem van dichtbij meegemaakt tijdens de Agustaperiode. De muziek heeft ons altijd bij elkaar gehouden. Ik weet nog dat hij tijdens die slechte periode plots voor mijn deur stond. Koen, ik moet iets doen . We zijn toen met een combo begonnen. De muziek heeft hem toen uit dat diepe gat gehaald.’

Zien jullie elkaar voor en tijdens de Gentse Feesten, of zijn jullie het hele jaar vrienden?

‘We spreken ook af als we niet met muziek bezig zijn. En drie jaar geleden zijn we na de Feesten samen twee weken naar Spanje getrokken. En dan wordt er niet over muziek of politiek gesproken. Dan relaxen we en praten we over alles wat in ons hoofd opkomt. Kan je je Willy Claes in zwembroek voorstellen?’

Neen, dank je.

‘Ik ben nog altijd de volkse zanger. En hij was de tweede machtigste man van de wereld. Maar als we samen zijn, voel ik echt geen verschil tussen ons. We zijn toen tijdens die reis in Benidorm Palace naar een show met pluimen en blote tetten gaan kijken. Willy is ook gewoon een mens, hoor.’

Is hij niet wat conservatief? Dan zit hij daar op restaurant met zijn Frieda en een homokoppel.

‘Hij heeft daar nooit iets van gezegd. Zolang hij mij kent, kent hij mijn echtgenoot Jan. Willy is iemand die iedereen respecteert zoals hij is.’

Hij is een socialist, jij was in Gent gemeenteraadslid voor de liberalen. Botst dat nooit?

‘Eigenlijk ben ik niet blauw en niet rood, ik ben paars. De Gentse VLD-schepen Sas van Rouveroij heeft me destijds als eerste gevraagd om in de politiek te stappen. Maar had Daniël Termont het me gevraagd, dan had ik misschien op de lijst van de socialisten gestaan. Ik wilde gewoon iets voor mijn stad doen.’

Heeft Willy je dat nooit gevraagd?

‘Neen, maar hij was wel een van de eersten die het wisten. Hij had er geen enkel probleem mee dat ik niet voor zijn partij had gekozen. We moesten samen optreden op het feest van de socialisten, op 1 mei. Ik zie al die rooie mannen daar nog zitten in de blauwe zetels van de Bijloke. Op het einde van de show heb ik zelfs de Internationale gezongen. Maar niet met de vuist in de lucht, mijn handen zaten in mijn zakken.’

‘Weet je, een kleur hebben als artiest is ontzettend moeilijk. Je moet voor alle kleuren, voor alle mensen spelen. Excuseer: voor bijna allemaal. Ik zou nooit zingen op een Vlaams Belangevenement. Ik heb wél op de IJzerbedevaart gezongen, daar vond ik niets verkeerds aan. Ik ben trots dat ik Vlaming ben.’

Na de Gentse Feesten heb je geen tijd voor vakantie. Je verhuist volgende week naar Amsterdam.

‘Ik speel vanaf september mee in The sound of music in de Efteling. In augustus repeteren we in Amsterdam. Dus heb ik een appartement gehuurd voor een maand in de stad waar ik ontzettend veel van hou. Het is fantastisch om met mijn Nederlandse vrienden naar de kroegen in de Jordaan te trekken. Die volkse sfeer daar is heerlijk. Het wordt hard werken in Nederland, maar het zal voelen als vakantie.’

Waarom neem je geen hotel?

‘In de eerste plaats omdat een hotel te duur is. En omdat je in een hotel geen privacy hebt. Ik wil kunnen uitslapen op een vrije dag, en in een hotel gaat dat niet omdat ze daar je kamer komen doen. Ik heb op het appartement een logeerkamer, dus er kunnen vrienden op bezoek komen. En ik neem vanalles mee om er toch een beetje een thuis van te maken. Fotokaders, mijn computer om te chatten, mijn favoriete cd’s en een pak dvd’s. Ik neem ook tijdelijk een Nederlands telefoonnummer, dan is het goedkoper om ginds te bellen.’

Een appartement én een Nederlands nummer voor de goedkoop. Is de dalende koopkracht ook bij Koen Crucke voelbaar?

‘Het is niet omdat je goed je brood verdient, dat je met het geld moet smijten. Ik ben een zelfstandige, ik zal niet veel pensioen hebben. Dus moet ik zorgen dat ik een appeltje voor de dorst heb. Want ik denk niet dat ik ga zingen tot het zielig begint te worden. Een carrière kan ook voorbij zijn voor je het zelf wilt. Je kan gespaard blijven van ziekte, maar je kan er ook niet van gespaard blijven. Plots kan het gedaan zijn, of je nu een jaarlijkse check-up doet of niet.’

Doe jij dat?

‘Sinds ik mager ben, doe ik dat elk jaar. De laatste keer was vier maanden geleden. De dokter heeft toen vastgesteld dat ik een veel te hoge bloeddruk had. Ik ben in behandeling geweest en intussen is hij weer gedaald. Maar ik liep dus een groot risico op een hartinfarct of een hersenbloeding. Dan denk je wel even na. Maar behalve die bloeddruk was alles pico bello, het was mijn enige rode bolletje.’

Deed je dat soort check-ups ook als je nog de dikke Koen was?

‘Een keer. En toen waren het allemaal rode bollekes. (lacht) Gek genoeg was mijn cholesterol toen wél in orde.’

Hoe lang ben je nu al mager?

‘Sinds 2000. Mijn boek heette 33 kilo later , maar eigenlijk was ik bijna 50 kilo vermagerd. Nu zijn er misschien een paar kilootjes bijgekomen, maar het zijn er zeker nog meer dan 40.’

Hoeveel heb je maximum gewogen?

‘129 kilo. Als ik nu die foto’s van toen zie, vraag ik me af of ik dat écht ben geweest. Maar toen voelde ik me ook goed in mijn vel, ik had geen complexen. Ik ben vermagerd voor mijn gezondheid nadat ik onwel was geworden op de luchthaven van Alicante. Was dat niet gebeurd, dan was ik nog altijd zwaar. Mijn man Jan had nog nooit problemen gemaakt over mijn overgewicht.’

Is het makkelijk om nu op je gewicht te blijven?

‘Neen, het is elke dag opnieuw een opdracht. Zoiets gaat niet vanzelf, zeker niet in mijn beroep. Ik moet nogal vaak op restaurant en ik kan moeilijk neen zeggen als me iets wordt aangeboden. Maar ik ga niet meer op de weegschaal. Ik voel het aan mijn kleren wanneer ik weer wat op de rem moet gaan staan.’

Laat je tijdens die maand in Amsterdam de weekbladen overkomen om op de hoogte te blijven van de perikelen van je BV-collega’s?

‘Dat interesseert me eigenlijk niet. Ik vraag me soms af waarom mensen zonodig in een boekske moeten zeggen dat ze gaan trouwen of scheiden.’

Door Sterren op de dansvloer stond je er zelf toch ook weer elke week in. Streelt dat je ijdelheid?

‘Vroeger wel, maar nu niet meer. Ik moét niet meer in de boekjes of op televisie te komen om bekend te zijn. De een kent me van de opera, de ander van een televisiepanel en nog een ander kent me als meneer Spaghetti. Iédereen kent mij.’

Je bent gewoon de über-BV, Koen.

‘Ik vind het bijna een affront als mensen me een BV noemen. Wat houdt die term eigenlijk in? Als je tegenwoordig één keer op televisie komt, ben je al een Bekende Vlaming. In het programmaboekje van de Gentse Feesten staat bij een advertentie van een travestieshow bekend van televisie . Ze is één keer in Man bijt hond geweest. Moet ik in dat lijstje gaan staan gaan van mensen die niets om het lijf hebben? Neen. Ik ben artiest, zanger, acteur. Dat is iets anders dan gewoon BV.’

Welke Koen is eigenlijk de bekendste?

‘Alberto denk ik. Omdat ik het 18 jaar gedaan heb. Alberto blijft ook op het scherm. De VRT gaat dat blijven uitzenden zolang er kleur op de banden zit, denk ik. Dat is het Nonkel Bobsyndroom. Maar Samson zal nog langer meegaan dan hij. Zeker weten.’

Bron: Het Nieuwsblad