Interview met K3 in HLN (deel 2)

Eén liedje, Heyah Mama, en de – overigens ongewilde – steun van Marcel Vanthilt op Eurosong: meer hadden de in 1998 nog compleet onbekende meisjes Karen, Kristel en Kathleen niet nodig om in Vlaanderen wereldberoemd te wroden. In Nederland duurde het wat langer vooraleer de drie gichelmeiden werden ontdekt, maar nadat de vonk ook daar oversprong, ging het allemaal razendsnel. Na vijf jaar succes staat de teller van hun verkochte platen al op 5 miljoen exemplaren. Het geheim? Ze weten het zelf niet zo goed “Men heeft het alsmaar over een goed uitgekiend marketingproduct. Maar de voorbije vijf jaar heeft vooral het toeval ons een handje toegestoken”, klinkt het. Dat ze trouwe bleven aan hun imago van ongeschonden grote zussen die zorgeloos door het leven fladderen, zal er zeker niet vreemd aan zijn.

Wie in 1998 dacht dat jullie eendagsvliegen waren die met een welgemikte mep dood zouden zijn, kwam behoorlijk bedrogen uit. Jullie scoren nu al vijf jaar lang dikke hits. Bovendien produceert de K3-machine zoveel meer. Met o.a. De Drie Biggetjes hebben jullie musicals gedaan, jullie hebben met De Wereld van K3 een eigen tv-show in Nederland en in Vlaanderen en straks komt er zelfs een film aan, die de werktitel K3 en het Magische Medaillon meekreeg.
Karen: “Elke nieuwe stap die we mochten zetten, vonden en vinden we een grote eer. Zo mochten we met Blub, ik ben een vis filmmuziek inzingen. Een hele ervaring.”
Kristel: “Vaak is het allemaal toeval. In tegenstelling tot wat zo vaak is gezegd, zijn we absoluut geen goed uitgekiend marketingproduct. We leven niet volgens een vooropgezet plan. Natuurlijk denken we na hoe het verder moet. Maar in de voorbije vijf jaar heeft het toeval vaak meegespeeld. Indien Studio 100 nooit had voorgesteld om een show, De wereld van K3, voor ons samen te stellen, dan stonden we wellicht nog op braderijen en in feesttenten ons simpel dinge te doen.”
Karen: “Het was vrijlogisch dat we bij Studio 100 terechtkwamen. We kregen die eerste succesjaren zoveel reacties van kindjes die ons op een optreden amper hadden kunnen zien, dat we wel iets moesten doen. We waren ook veel te vaak de speelbal van de organisatoren. Als in ons contract stond dat we om 20 uur moesten optreden, dan werd er op de affiche 18 uur gezet. Dat was twee uur extra cola’s, bier en koffies verkopen. En alls fans en hun ouders kwaad op ons.”

Jullie zijn gemiddels al vijf jaar drie gicheltrutjes, onschuldige maagden, de levende Anneieke en Rosemieke uit de Jommeke-strips.
Kristel: “Voor de gewone man zijn we inderdaad drie gewone groeten. Hoe wij ons van binnen voelen, wie we eigenlijk zijn, is een heel ander verhaal. Achteraf gezien was het een geniaal idee om ons als die gichelende meisjes te profileren.”

Maar er moeten toch momenten, minuten zijn dat jullie eigenlijk balen van dat oppervlakkige gekir, van dat immer vrolijke gehaspel.
Kristel: Helemaal fout. Het is precies ongelooflijk gemakkelijk als je je achter dat imago kan verstoppen.”
Karen: “Wij hebben altijd gedacht dat het publiek snel zou door hebben dat wij eigenlijk een rolletje spelen, dat K3 niet meer maar ook niet minder dan een uitvergroting van karaktertrekjes was en is. Ik ben echt niet de gichelmadam die ik binnen K3 al vijf jaar speel. Ik ben gewoon een vrolijk meisje, maar hallo, ik ben ook een mens.”
Karen: “Ik blijf met grote ogen kijken hoe mensen ons ervaren. Na sl die jaren krijgen we nog steeds de vraag of wij echt zo zijn zoals de mensen ons zien. Ik vind het zo raar dat mensen niet zien dat wij mààr K3 zijn.”

Jullie spelen wel bijzonder consequent K3. Zelfs tot bij Ter Zake, waar jullie Ivo Belet netjes van antwoord dienden als de meest onschuldige zangeresjes van deze wereld.
Kristel: Niks van. Zelfs bij Ter Zake moeten we toch niet gaan vertellen hoeveel we nu verdienen. Hallo, wil Belet mij vertellen hoeveel hij verdient?”
Karen: “Kijk, als wij in interviews over K3 praten, dan vertellen we dat we met z’n drieën in een grote rose huis in Zonnelang wonen en dat we net als Suske en Wiske geen leeftijd hebben. Voor de kindjes, tot nader bericht nog steeds onze gans, ziet K3 er zo uit. Ik ben verliefd op Johnny Depp, zij op Brad Pitt en zij op Leonardo di Caprio. En wij drinken allemaal Fristi Punt. Voor de kindjes is dat een enorme ‘waw‘.”

Hebben die kinderen dan geen probleem met het feit dat jij, Karen, uitgebreid de pers haalde aan de zijde van Gert Verhulst, jullie baas en eigenaar van Studio 100?
Karen: Geen kind, geen enkele fan van ons ligt daar wakker van. Dat weten we nu wel.”
Kristel: “Maar het is en blijft onze bewuste keuze om dit soort berichten zoveel mogelijk te vermijden. Waar stop je met dat soort nieuws? Wij willen in de eerste plaats met onze liedjes naar buiten komen.”
Kathleen: “Er zijn collega’s die wel met hun privé-leven naar buiten komen. Wij liever niet.”
Karen: “Pas op, toen Kristel huwde, mocht iedereen dat weten. Maar zolang ik niet van plan ben te trouwen, zal ik dat ook niemand laten weten.”

In Nederland zijn jullie onwaarschijnlijk hot. Schijnlijk gaat dat samen met een lichte terugval van de hype in Vlaanderen. Voelen jullie dat aan de horde fans ginder en hier?
Karen: “Die Nederlandse kindjes zijn echt wel enthousiaster dan hier. We beleven in Nederland soms Beatles-toestanden. Gillende, huildende, krijzende meisjes. Dat is dus soqiso verschillend met onze Vlaamse fans. Die zijn gewoon veel rustiger. Komen een handtekening vragen, geven een tekening af en zingen gewoon mee. In Nederland word je steevast overrompeld door de kids, die bovendien nog eens worden aangemoedigd door papa en mama lief.”
Kathleen: “Het is gewoon helemaal anders. Natuurlijk staan we daar ook niet zo lans aan de top. We worden daar nog elke dag voor het eerst ontdekt.”

Voor Heyah Mama en jullie historische optreden in Eurosong wilden jullie een meidengroep worden. VOor jullie het goed en wel beseften, waren jullie kind aan huis bij alle kinderen. En heel geleidelijk wisten jullie ook de volwassenen te charmeren. Ik denk dan bijvoorbeeld aan Tele-Romeo, dat telefoonlied dat door iedereeen wordt meegezonden.
Karen: “En het is sindsdien een liedje dat ons blijft achtervolgen. Voor een paar werken liep ik in een shoppingcenter. Ik wilde eens even geen mensen zien en dacht, ik doe alsof ik aan het bellen ben. Ja, en iedereen die me zag riep ‘wie heb ik aan de lijn, hallo hallo’.”
Kristel: “Ik herinner me levendig dat Niels William ons op een dag belde en heel ernstig melden dat [i]Tele-Romeo op één stond in de internationale Ultratop als best verkopende singel in België. Het is het enige K3-nummer waarmee we tot op heden op 1 hebben gestaan. Dat was puur kippenvelmomenten.”

Op 5 jaar K3, de verzamelaar die jullie zopas hebben uitgebracht, staat Oya Lélé als allerlaatste liedje. Sluit dit nummer een tijdperk af?
Kristel: “Dat liedje heeft twee jaar lang in de kast gelegen. We vonden het een fantastisch nummer, maar eerst werd Tele-Romeo uitgebracht en dan kwam Feest. DIt jaar hebben we gewoon al lachend tegen Gert gezegd dat als hij Oya Lélé niet als singel uitbracht, we gewoon niks zouden doen. Gelukkig vond hij het ook een bangelijk nummer. De rage die volgde met die rokjes en die hoge sportschoentjes was zalig.”
Karen: “Voor ons was en is Oya Lélé echt de kroon op vijf jaar K3. Dat we na al die jaren dat succes weer konden meemaken. Echt iedereen deed dat dansje mee. Het was, nog meer dan Feesten, een ongelooflijke zomerhit.

Bron: Het Laatste Nieuws
Interview: Mark Coenegracht

Interview met K3 in HLN (deel 1)

Hun manager Niels Wiliam had het al in 1998 allemaal goed bekeken. Hij had met ‘Boysband’ al een jongensgroep de loopgraven van de Vlaamse hitparade ingejaagd en nu zouden drie hupse meiden, die hij gezien de eerste letters van hun voornamen gewoon K3 had genoemd, dat voor het andere geslacht netjes overdoen. Dat ‘Tien om te Zien’ aan het slabakken was, deed er even niet toe. er was immers het gecontesteerde Eurosong om K3 op de kaart te zetten. Het opzet lukte, want Marcel Vanthilt stuurde rosse Karen, zwarte Kristel en blonde Kathleen als fijne vleeswaren terug naar afzender. Kon Vanthilt toen weten dat hij die charcuterie met peren op het spoot van een gigantische carrière, inmiddels goed voor meer dan 3 miljoen verkochte platen, hate gezet? En dat K3 nu een verzamel-cd zou afleeveren met liefst zestien superhits op?

Kathleen: “Natuurlijk opent onze verzamel-cd niet toevallig met Heyah Mama. Met is het liedje waarmee we door kregen hoe K3 moest werken. Met onze allereerste singel, Wat ik Wil, een liedje dat niemand kent, was dat helemaal nog niet het geval. Toen dachten we eigenlijk nog dat we een soort meidengroepje moesten zijn en hadden we nog niet door dat vooral kids ons leuk vonden.”
Kristel: “Achteraf is het grappig om vast te stellen dat Marcel Vanthilt er als jurylid tijdens ons Eurosong-avontuur pal op zat. Hij zei dat we, als fijne charcuterie, goed zaten bij Studio 100 en dat we de opvolgers waren van Samson en Gert. Eigenlijk vonden we het toen nog zo fijn dat Marcel het zo scherp stelde. We vonden dat hij zelf een baby was. Maar nu kunnen we enkel concluderen dat hij gelijk had.”

Maar jullie waren toch fijne vleeswaren met nog wat puberaal vet hier en daar.
Karen: “Puberaal vet?! Neen neen. Ik had en heb altijd heel wat meer vet gehad (lacht).”
Kathleen: “Feit is dat Heyah Mama na vijf jaar nog altijd het onmisbare K3-liedje is. Het liedjes waar we ook steevast onze optraders mee afsluiten. Het is onze Anne van Clouseau.”

Met Heyah Mama en I Love You Baby profileerden jullie zich als kindergroep. Dat was niet eerder vertoond in Vlaanderen.
Kristel: “Het rare is dat onze allereeerste cd al zo goed als volledig was opgenomen toen pas duidelijk werd dat we bij de kids aantikten. Met alle gevolgen vandien. Onze teksten waren niet aangepast. Luister maar eens naar Heyah Mama. Een zin als Doe het heel zachtjes, geen kreetjes en geen lachjes, heel zachtjes, zou nu eerder door een meidengroep worden gezongen dan door K3. Maar eigenlijk stonden we daar toen ook helemaal niet bij stil.”
Kathleen: “Als je nu terugkijkt naar die periode, als je naar de foto’s kijkt, dan schrik je toch wel hoe wel we geëvolueerd zijn. Hoe je op vijf jaar toch duidelijk ouder wordt.”
Kathleen: “We wilden eigenlijk drie grave grieten zijn, maar het is ons niet gelukt (lacht).”
Kristel: “We vonden ook vooral dat dat allemaal bijzonder veel geld kostte om met onze hobby bezig te zijn. In die periode hadden we een job of gingen we nog naar school en kwamen de optredens er als extraatje bij. Wij traden echt voor peanuts op en neer, we waren daar niet ongelukkig over. Integendeel. Met het beetje geld dat we zo extra kregen, kochten we, samen met Niels William, onze kleren enzo. Ik herinner me dat we eens leuke Puma’s in de etalage zagen staan. Die kosten toen 5.000 krank en dat vonden we toch echt wel duur. Van in het begin kickten we ook op boa’s. Als we zo’n ding kochten, zegden we steevast dat we daar dan een paar maandjes mee moesten rondtoeren. Nu staat er een hele machine van Studio 100 achter ons. Dat is een van de leuke gevolgen van succes.”

Hoe duur was K3 in die beginperiode?]
Kristel: “Een optreden? ZOwat 18.000 frank vroeg onze manager toen. Niet eens 500 euro dus. En wij vonden dat een goede prijs.”
Kathleen: “Wij waren vooral blij dat er al eens een organisator was die ons wilde boeken. Dat eerste optreden, amaai. Ik zou er toen nog geld voor hebben bijgelegd.”
Karen: “Ons eerste live-optreden zal ik nooit meer vergeten. Dat was in Ardooie. Voor een lege zaal. Er was gewoon niemand voor ons gekomen. Die organisatoren hebben toen hun broek flink gescheurd (lachen alle drie).”
Kathleen: “gelukkig trad voor ons Boysband op, het jongensgroepje van Niels William. Die jongens deden handtekeningen uit terwijl wij op het pdium stonden. Iedereen stond dus achteraan in de zaal met de rug naar ons. En toch vonden we dat niet erg, want we kenden amper onze dansjes.”
Karen: “Een optreden van K3 duurde toen vijf, zes liedjes. We brachten Last Thing On My Mind een cover van Staps, Ademnood, Wat ik Wil, Geen tweede keer, Zonder jou en Heyah Mama.

Dankzij dat Hayah Mama ging het dan wel plots alllemaal heel snel. De ene tophit na de anderen rolde uit jullie kast.
Kristel: “En zaten we binnen de kortste keren met een bomvolle agenda zodat we in 2000 al beslisten om volledig voor K3 te gaan.”
Kathleen: “Ik had dat jaar als onderwijzeres zelfs al mijn klasje ingericht. Maar drie dagen voor de eerste schooldag heb ik aan de directeur moeten zeggen dat ik toch maar niet kwam. Ik vond het toen een enorm gewaagde stap. Ik kwam net van school en kreeg met een een job voor een jaar aangeboden. Ik moest toen kiezen tussen zekerheid van een vaste job of de onzekerheid van een vedettenleven. Achteraf gezien was het natuurlijk de perfecte keuze.”
Karen: “In 2000 sloeg de gekte echt wel toe, dezen we zes, zeven optradnes op een weekens. Dat was van de zee naar Limburg rijden en weer naar Brabant enzo. We hebben toen een zomer lang geleefd op hamburgers, frieten, broodjes met kaas en hesp. En leerden we heel veel mensen kennen. Plots hoorden we tot het selecte clubje van Vlaamse artiesten.”

Werden jullie meteen ernstig genomen?
Kristel: “In die beginperiode zeker nog niet. Iedereen ging ervan uit dat we een eendagsvlieg waren. En misschien was dat wel terecht.”
Kathleen: “Ik begrijp dat wel. Als je nu terugkijkt naar de shows die we brachten, naar de plaatsen waar we optraden… Dat was heel leuk, zeker voor ons, maar niet echt professioneel.”
Kristel: “Soms moesten we het stellen met een minidiscplayer, want live zingen was sowiso vaak onmogelijk. En dan gebeurde er wel eens een ongelukje. De cd-speler liet het nu en dan afweten of speelde ons liedje veel te snel. Vreselijk genant, maar het gebeurde. De organisatoren namen ons ook niet ernstig. Als we aankwamen, stonden er wel drie micro’s, maar slechts eentje was aangesloten. En of we dat goed vonden, vroegen ze dat ook nog. Wat konden we zeggen, op zo’n kramikkelig podium op een braderij was er niks anders.”
Karen: “Kleedkamers bestonden niet. Wij moesten vaak omkleden op de diepvriezer ofzo.”

In die beginperiode waren jullie vocale live-prestaties ook niet meteen om over naar huis te schrijven. Denk maar aan Eurosong…
Kristel: “Absoluut waar. We hebben dan ook alle kansen gekregen om te groeien. Eurosong heeft ons zoveel bijgebracht. Je zenuwen onder controle houden voor twee miljoen kijkers. Als ik nu die beginnende artiesten een goede beurt zie maken op datzelfde Eurosong heb ik daar een diep respect voor. Goed zingen voor de spiegel in de badkamer is één, goed presteren voor alle camera’s is wat anders. Je moet het maar toen, hè.”
Kathleen: “Zes jaar na Eurosong, mag ik ook wel zegen dat Heyah Mama absoluur een moeilijk liedje is. Je moet dat maar eens live zingen terwijl je alle danspasjes moet brengen. Ik heb inmiddels al heel wat anderen dat liedje zien brengen en niet altijd even goed, hè. Ik geef het nu graag toe, we hebben ons daar op Eurosong toen behoorlijk overschat, zo weet ik nu.”

Bron: Het Laatste Nieuws
Interview: Mark Coenegracht

De Wereld van K3 op 31 maart

De Eurokids zijn deze week in de studio bij K3! En Martin Gaus neemt ook een hartstikke grappige hond mee, een Engelse Bulldog. En natuurlijk is er ook weer Kraak de Kluis en de Extra Quizvraag! De uitzeinding aanstaande woensdag te zien bij de TROS om ongeveer kwart over drie op Nederland 3.

De TROS heeft helaas nog niet bekend gemaakt wie de winnaars van de prijsvraag van vorige week zijn.

De eerste drie puzzels van de Zomerfestival – prijsvraag zijn geweest en hiervan heeft men de eerste zes winnaars wel bekend gemaakt… gefeliciteerd! Zij winnen vier kaartjes voor het festival! Iedereen van harte gefeliciteerd!

1. Lindy van Krimpen, Romy Kranenburg;
2. Diegueno Maassen, Leonie Schellevis;
3. Roy van Mil, Amenda van Leeuwen

Heb je de puzzeltjes gemist vorige week? Geen nood! Ze staan allemaal nog op de site, dus je kunt alsnog meedoen om het woord te vinden. En met alle puzzels apart kun je ook kaartjes winnen voor het zomerfestival. Genoeg reden dus om mee te puzzelen!

Bij de Vlaamse versie van De wereld van K3 komt Spark Give me a hand zingen. De uitzending is aanstaande woendag te zien bij de VTM om ongeveer twintig over twee.

Website De Kleine Zeemeermin

Studio 100 heeft de officiele website van De Kleine Zeemeermin geopend. Op de site kun je veel dingen over deze nieuwe musical van Studio 100 lezen, ook kun je stukjes van de liedjes beluisteren en als je een 3D-brilletje hebt kun je ook nog eens genieten van een paar 3D-foto’s. De website is te vinden op www.dekleinezeemeermin.be.